Tagคืออะไร?

จากspaceของเจี๊ยบที่ก๊อปมาจากไดอารี่ของจอยอีกทีกล่าวว่า....

 Tag คือนวัตกรรมใหม่ในหมู่ Blogger โดยการเขียนสิ่งที่คนอื่นไม่รู้เกี่ยวกับตัวเอง 5 หัวข้อ แล้วก็ tag คนอื่นต่อไปอีก 5 คน อนึ่ง การ tag นี้มีกฏอยู่ว่า หากโดน tag เมื่อไหร่ ไม่ว่ากำลังอัพใดเรื่องอะไรอยู่ก็ต้องหยุดเรื่องนั้น แล้วมาอัพ tag ทันที (อันนี้มาจากไหนไม่รู้ว่าที่ต้องอัพทันทีเพราะถ้าดองไว้นานๆ แล้วถ้ามีคนมา Tag เรื่อยๆ จำนวนข้อจะมากขึ้นตามจำนวนที่โดน!!)

โดยส่วนตัวแล้ว...ดิฉันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจู่ๆก็จะโดนวัฒนธรรมTag เล่นงานเอา เพราะคาดไม่ถึงว่าจะมีคนรู้จักเล่นกัน หากแต่ดิฉันคะเนผิดไปถนัดเพราะเพื่อนสาวของดิฉันถึง2คนก็รับวัฒนธรรมนี้มาและพยายามสานต่อให้การละเล่นนี้เป็นประเพณีด้วยการทำเป็นลูกโซ่และส่งต่อมาให้ดิฉันอีกต่อหนึ่ง ซึ่งความที่ดิฉันคือคนไทยคิดอ่านไม่เป็นจึงปล่อยตัวและหัวใจไหลไปตามกระแสแลรับวัฒนธรรมนี้มาใช้บ้าง

และต่อไปนี้ คือความจริง 5 ประการเกี่ยวกับดิฉัน ซึ่งหาได้เป็นที่รับรู้ในประชาคมโลกแต่อย่างใด

ประการแรก: ในเมื่อมึงมีสีเขียวแล้วจะชื่อมะม่วงทำไม?

                ดิฉันเป็นเด็กที่มีปมด้อยมากมายในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพูดคนเดียวตั้งแต่เด็กจนเพื่อนไม่คบ จนกระทั้งเรื่องที่เป็นเด็กซุ่มซ่ามจนเกิดวินาศภัยเกิดขึ้นแก่ตัวเองเสมอๆ แต่เรื่องๆหนึ่งที่เป็นปมด้อยในชีวิตอย่างถึงที่สุดคือดิฉันไม่สามารถจำแนกความต่างระหว่างสีม่วงกับสีเขียวได้ สืบเนื่องมาจากความไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมมะม่วงต้องมีสีเขียวด้วย? และในเมื่อมันมีสีเขียวแท้ๆทำไมต้องตั้งชื่อเป็นสี(มะ)ม่วง? ด้วยเรื่องนี้เองที่ทำให้อาจารย์อนุบาลมองว่าดิฉันเป็นเด็กโง่สอนอะไรก็ไม่จำ ฟังภาษาคนก็ไม่รู้เรื่อง ครูก็หน่าย เพื่อนๆก็ล้อ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดค่ะ หงุดหงิดที่มะม่วงมีสีเขียว

ประการถัดมา: แม่ไม่ปลื้ม ลืมไม่ลง ปลงทั้งชาติ

                ปมด้อยถัดมาของดิฉัน (ทำไมชีวิตกูมีแต่ปมด้อย?) เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงมัธยมตอนต้น ซึ่งใครๆก็รู้ว่าหลักสูตรมัธยมต้นของโรงเรียนรัฐบาลนั้นมันง่ายขนาดแค่กระดิกตีนสองทีก็ได้เกรดสี่มาครองแล้ว แต่กระนั้นก็ตาม ดิฉันก็ยังสอบตกได้อีก ซึ่งจะไม่อายเลย ถ้าไปตกวิชาที่เค้านิยมจะตกกัน อย่างเช่น คณิตคิดเร็ว อังกฤษฟุดฟิดฟอไฟ หรือวิทยาศาสตร์น่ารู้วู้ฮู้ซาริโอ แต่นี่มันอะไร?

คุณคะ อะไรจะน่าอายกว่านี้ไม่มีอีกแล้วค่ะ ดิฉันยังจำได้ดีถึงวันที่ไปสอบซ้อมที่โรงเรียนวันเสาร์ ซึ่งจะรู้กันว่าคนที่มาโรงเรียนวันนี้จะต้องสอบตกวิชาใดวิชาหนึ่งเป็นแน่ และเพื่อนๆก็จะตะโกนถามกันไปมาอย่างสนุกสนานว่า “เฮ้ยยย มึงตกอะไรวะ??” และกูต้องตะโกนตอบกลับว่า...

“กูตกสุขศึกษา”

โอยยยยยย กูอายมาก ทำไมกูต้องสอบวิชาแบบนี้ไม่ผ่านว่ะ?

แต่อย่างไรก็ดี การไปสอบซ้อมในวันนั้นมันก็ได้ทำให้ดิฉันได้พบกับนุชนารถ จงตระกูลศิริเป็นครั้งแรกที่หน้าป้ายรถเมล์ เหตุการณ์ในครั้งนั้น...ดิฉันยังจำได้ดีและคิดว่าการสอบตกในครั้งนั้นมันเป็นพรหมลิขิตที่ทำให้ดิฉันได้อีผึ้งมาเป็นเพื่อนเสมอมา

ประการที่สาม: Life is right

                ดิฉันเกรงว่าเราจะกล่าวเรื่องปมด้อยในชีวิตมากเกินไปจนกูน้อยใจจะไปฆ่าตัวตายแล้ว ในโอกาสนี้ดิฉันจึงอยากเสนอเรื่องราวดีๆของชีวิตบ้าง สิ่งดีๆในชีวิตที่ดิฉันอยากกล่าวถึงคือ ดิฉันเป็นคนมองโลกในแง่ดีมากจนน่าตกใจ และนี้ก็เป็นข้อดีที่ดิฉันภูมิใจมากที่สุดในชีวิตแต่คนอื่นฟังแล้วคงรู้สึกว่าแล้วไงวะปะปนไปกับความรู้สึกไม่เชื่อถือไปตามๆกัน แต่เอาเถอะค่ะ ไม่เชื่อกูก็เรื่องของมึง

ประการก่อนสุดท้าย: Daddy Hero

                ในที่นี้ ดิฉันอยากจะกล่าวถึงความภูมิใจสูงสุดในชีวิตอีกประการหนึ่งซึ่งอาจจะต้องเท้าความไปถึงโคตรพ่อโคตรแม่กันนิดนึง เรื่องราวที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องสมัยอิฉันยังไม่เกิด สยามเพิ่งตั้งได้ไม่นานและมาบุญครองก็ดูใหม่หยังกะพารากอน ในขณะนั้น คุณพ่อของฉันท่านยังเป็นนักเรียนเด็กแว๊นด์ขี่มอไซด์ไปเรียนพาณิชย์สีลม และแอบชอบเพื่อนที่เรียนทีเดียวกันซึ่งก็คือคุณแม่ของดิฉันนั้นเอง แต่พ่อดิฉันก็ขี้อายเหมือนไข่ย้อย แม่ก็ไม่รู้อะไรบ้างเลยเหมือนดากานดา เป็นอีหรอบนี้จนกระทั้งเรียนจบ จนกระทั้งในวันหนึ่ง คุณพ่อวัยหนุ่มประสบอุบัติเหตุนิดหน่อย ก็แค่ขับรถไปชนสิบล้อกระเด็นตกผา (เรื่องผานี้คิดเอง เผอิญไม่ได้อยู่ร่วมเหตุการณ์) ผลก็คือ พ่อถูกหามเข้าICU อาการปางตายสะบักสะบอมหน้ายับไปแถบ (เรื่องหน้ายับนี้ก็คิดเอง) แต่ก็ยังอุตส่าห์ละเมอเพ้อชื่อแม่ออกมาได้ (ส่วนชื่อแม่ขอสงวนเป็นความลับเพราะไม่อยากโดนล้อให้ปมด้อยในชีวิตเพิ่มขึ้นอีก) พยาบาลเลยเปิดกระเป๋าตังค์ดูเจอเบอร์โทรและชื่อแม่ที่พ่อเรียกเลยโทรให้มาดูอาการ แม่เลยต้องเฝ้าไข้พ่อ ดูแลพ่อจนออกจากรพ.แล้วแต่งงานกันในที่สุด ตอนดิฉันฟังเรื่องนี้ครั้งแรกน้ำตาจะไหลแล้วรู้สึกว่าพ่อกูโคตรเท่เลย สิบล้อชนยังรอดมาได้แถมได้เมียอีก

ประการสุดท้าย: กูชอบดูหนังโป๊

ใครๆก็ชอบดู ยอมรับเถอะ อย่าคิดมากเลย

จบการรายงานแต่เพียงเท่านี้

ถัดมา ดิฉันขอประการรายชื่อผู้โชคดีทั้ง5รายที่จะได้รับสิทธิร่วมเล่นเกมนี้ต่อไป

ผู้โชคดีลำดับหนึ่ง – ดวงเดือน เอื้อบุญกุล, เจ้าของตำแหน่งลำยองยอดเยี่ยมประจำปี2549

ผู้โชคดีลำดับสอง –  ริกชี่ ,นางชีสูตรหนึ่ง

ผู้โชคดีลำดับสาม – คุณน้อง ถาปัดบางมด เพื่อนต่างสถาบันเจอกันในHi5

ผู้โชคดีลำดับสี่ – Qisama ชอบกินมะระก่อนขึ้นเวที

ผู้โชคดีลำดับห้า –  แต่ก่อนชื่อเสก แต่อยู่สวนฯเพื่อนเรียกsex ต่อมาเอ็นติดอักษร ศิลปากรเปลี่ยนชื่อเป็นเซโกะ นั้นแหละค่า!หล่อนนั้นแหละค่า~มีคนเดียว

ขอจบรายการแต่เพียงเท่านี้ สวัสดีค่ะ